Ik lach me een bult en jullie allemaal bedankt voor de steun

Bij Maria in El Rocio

Dagrit met Carla

Dagrit met MaJet

Dagrit met Pietje

Noud maakte iedere dag een ritje mee

Ritje met Bob achterop ook heel leuk

Op ieder ritje maak je van alles mee

Zinzi en Jos ook even rijden

Kris voor de grote Maria kerk in El Rocio

Wies in Spaanse stijl, ziet er prima uit

We kwamen Ton, 2de van links tegen

Eerste ontmoeting op startdag met dansende en muziek makende zigeuners

Bij de pauze bij een Hermandaza mocht dit meisje van drie er ff op. Als we haar eraf wilden haalden schreeuwde ze de hele stad bij elkaar. Na ruim 2 uur zijn we toch

Parmantige Truus samen met Jos, Kris en Bob

Met Hans vd H bij de Zigeuners rondkijken

Daar zijn trouwens ordening en gezelligheid troef

In de kerk maakten we samen een studie van Maria met als resultaat…

Om daarna te gaan lunchen

We maken het samen gezellig

Eindelijk mocht ik met alle dames op stap

Dank aan allen
Ook op deze reis ben ik weer geweldig geholpen door iedereen die meeging of van huis uit allerlei zaken regelden en verzorgden. Allemaal hartstikke bedankt en ben er heel erg blij mee. Nog even de teams en mensen op een rijtje.
Hans de Leeuw, Ben Wensing, Torsten Menzel,  Joris Kaanen en Jan Verbeeten, vijf bijzondere mannen die bij voortduring de reis en de activiteiten ondersteunden en er in Nederland veel energie in hebben gestoken. Mannen hartstikke bedankt.
Dan de weekteams, we nemen ze hier nog een keertje op. Ook allemaal hartstikke bedankt en ik hoop dat jullie het ook naar de zin hebben gehad.

Ben Wensing, onze ‘op weg’ techneut

Joris Kaanen, Havens paardenvoeders. Veel contact mee gehad

Daar sta je dan in the middle of nowhere wat te doen zonder Roflex Mobile Paddack

Jan Verbeeten van PLUS Verbeeten / Malden

Hans de Leeuw, steun op mediagebied. Facebook, website, Twitter enz.

Week 1 met vlnr Jose, Fons, Renee en Hans

Team week 2 vlnr. Carla, Ron en MaJet van Brandenburg

Team week 3 en 4 vlnr. Hans, Frank en Tonnie

Team week 5, vrnl. Henriette, Jan, Marcel en hofmeester Leo die af en toe een oogje dichtknijpt

Team week 6 met vlnr. Anne, Sarah, Geert, Saskia, Rik, Geert en Kris

Team week 7 met besneeuwde toppen op de achtergrond vlnr Ruud, Hans en Constant

Team week 8-1 vlnr Tom, Michiel en Hans

Het team week 8-2 na Hansjes vertrek. Vlnr Tom, Michiel en Piet

Team week 9 vlnr Ton, Tom, Piet

Team week 10 vlnr Carla, MaJet, Piet en Loes

ROMERIA DEL ROCIO

De Romería del Rocio, de belangrijkste en grootste bedevaart van Spanje, verenigt jaarlijks met Pinksteren (Pentecontes) tienduizenden pelgrims in een wonderbaarlijke en grootse harmonie van katholisisme en flamenco. De uiteindelijke climax, als de Virgen naar buiten wordt gedragen, wordt vooraf gegaan door vele rituele en muzikale momenten. Het lopen van El Camino (de tocht te voet naar Almonte, Huelva) en het doorbrengen van een of meerdere nachten onder de sterren zijn van grote waarde voor alle Romeros. Voor de vele Hermandades (broederschappen) uit heel Andalucia en zelfs uit heel Spanje is de Romeria del Rocio het belangrijkste evenement van het jaar. En het schouwspel is adembenemend. Jaarlijks gaat een miljoen mensen op pad voor de Romería del Rocío, Andalusiës (en Europa’s) grootste en meest traditionele spektakel. De kern van de bedevaartgangers wordt gevormd door de Hermandades, waarvan er inmiddels 75 zijn. De broederschappen kiezen jaarlijks een hermano mayor (oudste broeder; kan ook een vrouw zijn), die de bedevaart organiseert. De voorbereidingen beginnen al maanden van tevoren: kleding wordt gemaakt of gekocht, huifkarren worden versierd en bovenal moeten de nodige peseta’s opzij worden gelegd. Deelname aan de bedevaart kost veel geld, maar de echte liefhebbers eten liever het hele jaar droog brood dan het festijn voorbij te laten gaan. De tocht naar El Rocío wordt te voet, te paard of met versierde karren afgelegd. ‘s Nachts staan de huifkarren in een kring en wordt er tot in de late uurtjes gegeten en gedanst op de klanken van rocieras (bedevaart-liederen in de trant van sevillanas). Vanuit Oost-Andalusië verzamelen de pelgrims zich in Sanlúcar de Barrameda, waar ze op woensdagmiddag de Guadalquivir worden overgezet. Vervolgens doorkruist de hele stoet, die daarvoor een speciale ontheffing krijgt, in twee dagen Doñana. Omdat het voor toeristen vrijwel onmogelijk is hierbij aanwezig te zijn, kan men alleen maar dromen van de feesten die ‘s avonds tussen de parasoldennen afspelen. Een belangrijk aspect van de bedevaart is de feestelijke kleding. De vrouwen dragen trajes de gitana of flamenca, de kleurrijke lange jurken met pofmouwen en franje. De mannen zijn gekleed in grijs-wit gestreepte pantalons, korte jasjes en zwarte hoeden. Ruiters dragen een leren schort. Op donderdagmiddag komen de eerste broederschappen in El Rocío aan, maar vrijdag begint het feest pas echt. Vier dagen verkeert El Rocío in een roes. Prachtige mensen in prachtige kleding flaneren en buurten te voet of te paard, eten en drinken. Trots kijkende amazones, wier trajes de gitana over de ruggen van hun paarden vallen, paraderen sensueel over de zandstraten. Daartussen zie je tv-mensen, een enkele toerist en talloze zigeuners die op het spektakel afkomen om zaken te doen. ‘s Avonds klinken overal de klanken van de gitaren die de rocieras begeleiden; tot diep in de nacht wordt gezongen en gedanst, worden de kelen gespoeld met de beste manzanilla en fino en de smaakpapillen gestreeld door de fijnste jamón de Jabugo: kortom Andalusië op zijn best. Buitenstaanders worden meestal gastvrij onthaald, als is men het liefst met bekenden onder elkaar. Zaterdagochtend vindt de parade voor de Virgen plaats, waarbij alle broederschappen voor de kerk langs paraderen. In de nacht van pinksterzondag op maandag wordt het beeld van de Virgen door jonge mannen uit Almonte op de schouders genomen. Dan breekt een enorme worstelpartij los tussen de bedevaartgangers, die allemaal het baldakijn willen aanraken. Aangezien velen inmiddels ook aardig onder invloed van de manzanilla zijn, stijgen de emoties werkelijk ten top. Dinsdag keert de stoet weer naar huis terug en moet weer een jaar worden gewacht. http://www.sevillanas.nl/documents/tijdelijkepaginas/rocio.php

El Rocio een hele aparte ervaring
Ik mag wel zeggen heel blij te zijn deze ervaring te hebben opgedaan samen met alle mensen die hier naartoe gekomen zijn. Een avontuur van 4 hele dagen. Ik ga er geen woorden aan besteden en neem een hele serie foto’s en filmpjes op. Geniet ervan !!!!!!!.

Aankomst in El Rocio, we hebben het gehaald. Nu genieten van de stad.

Vier dagen voor het grote feest, het is nog rustig

De straten leeg de panden van de Broederschappen onbewoond

Een plek om te lunchen is zo gevonden en Jan&Karel kunnen overal terecht

Op de markt is het ook nog rustig. Dat zal de dagen die volgen in een ras tempo veranderen

De eerste aangeklede wagens verschijnen

De eerste paarden staan aangebonden

Ook melden de eerste kerkgangers zich aan

Nog maar twee dagen en de eerste groepjes komen aangereden met de paardentaxi

Donderdag tegen de avond, het komt op gang

Hele families mooi uitgedost melden zich voor het avondgebeuren op donderdag, een voorzichtig begin

Het plein vult zich

Groepen komen Maria groeten

Een processie komt op gang

Vuurwerk en trommelgeroffel, de stoet passeert de kerk en staat even bij de deuropening stil

Prachtige beelden

Mooi geklede mensen

Vooraankondiging

Vrijdag tegen de avond de eerste groepen komen Maria groeten

Vrijdagavondceremonie in volle gang

We ontmoeten een dame, midden, die we eerder de week al spraken in Almonte

Mooi om naar te kijken met aparte uitmonstering

Of traditioneel

In vol ornaat

Massaal

Dan maar met z’n allen op de kar

Zaterdagochtend in alle vroegte is men weer van de partij

Opgetut trekken ze erop uit voor een lange dag

Kom Paco, we gaan een biertje drinken

De karren zijn er ook klaar voor

De bedrijvigheid neemt toe

Jantje bestudeert het op een afstandje

Het wordt avond en er zet zich weer een stoet in beweging

Manuelo met zijn zondagse pak loopt voorop in de stoet

Allemaal weer mooi uitgedost

Fluit en tromgeroffel blijf je de hele avond tot in de vroege uurtjes horen

Ja ik zei het al

Ook de kleintjes rammen erop los

Er wordt overal gedanst en ook hier weer de kleintjes die meedoen, prachtig om mee te maken

De avondgang wordt afgesloten en de meesten keren huiswaarts. Zondagavond het grote moment in overgang narar maandag. Mensen willen er uitgerust aan beginnen

Zondagochtend, net als alle andere dagen ook vandaag weer een ritje door El Rocio in het kader van aftrainen

Iedereen bezig met de voorbereiding voor de avondgang door het stadje. Maar eerst de middagprocessie

De stad stroomt helemaal vol

Het wilde westen

Waar is mijn revolver

De ossenkarren zijn er klaar voor

De stoet komt op gang

De karren en wagens goed gevuld

De presentatie bij Maria kan beginnen

De mannen zwaaien er flink op los met hun vaandels

Ondertussen gaat Jos op de versiertoer en slaat een rijke zigeuner aan de haak

MaJet laat zien dat zij er ook nog wat van kan en springt bij een jonge knul op paard

Ook dit loopt mee in de zondagmiddagprocessie

Zo gaat de middag langzaam over in de avond

De avondprocessie is groots van opzet en de straten staan helemaal vol. Alle groepen presenteren zich

Ondertussen doet meneer pastoor nog wat herstelwerk

De tocht eindigt voor de kerk waar Maria zich bevindt. Zij zal deze nacht uit de kerk worden geroofd door de groep Almont

Het plein staat tjokvol. Iedereen is in afwachting tot de groep Maria naar buiten brengt. Het zou uiteindelijk 03.15 uur worden

Na uren wachten hebben ze haar te pakken en wordt het altaar waarop ze staat rondgedragen door de menigte. Gewicht circa 600 kilo

Iedereen blij en opgelucht en onder hard geklap, geschreeuw en zang gaat ze cm voor cm vooruit. Velen willen er ff aanzitten en dat mag

Wij stonden er heel dicht bij en kijk haar glimmen

Na afloop dronken we nog een biertje in origineel Spaans kledij

en nu de geweldige filmpjes(al zeg ik het zelf) allemaal ook te bewonderen op YouTube:

Hoi daar zijn we weer

Heel vroeg in de ochtend, het is nog donker, vertrekken Ton&Tom richting Sevilla. Tom wil graag zijn vliegtuig terug naar Amsterdam halen, vandaar. Piet en ik blijven achter. Met beide heren hebben we een leuke week beleefd met een aantal toch wel bijzondere evraringen, zie daarvoor de negende etappe. Mannen bedankt en Ton, jou zien we weer bij de feesten in El Rocio.  Wij maken ons op voor de laatste volle week. Onze vrouwen Loes en MaJet en vriendin Carla worden rond het middaguur verwacht, dus gaan Piet en ik aan de slag om alles er weer proper te laten uitzien. Gezegd moet worden dat is gelukt.

Bezoek uit Nederland; Ted&Kees  zijn er ook bij

Inderdaad rond het middaguur komen de dames in een gehuurde Kangoo aanrijden. Ze hebben een goede vlucht gehad en veel plezier, immers ze zijn zaterdag in Sevilla aangekomen en daar een avondje wezen stappen. Tis hun niet aan te zien en ze hebben zich goed vermaakt. Na een tijdje met z’n vijfjes gezellig herinneringen opgehaald te hebben komen Ted en Kees uit Rosmalen onze camping opgereden. Hartstikke leuk. We maken er een gezellige middag van en eten met z’n zevenen. Tot in de latere uurtjes blijven we bij elkaar. Dan lekker slapen, maar hoe en waar met twee stellen die elkaar al lange tijd niet meer zagen. Piet en Loes de tent in, Carla in eigen tentje en MaJet en Noud in de caravan. ’s Ochtends zal blijken dat dit voor een keer was, immers het was in de tentjes stervens koud geweest. Tja wat wil je op 850 m hoogte en nog zo vroeg in het jaar.

Ted en Kees op bezoek

MaJet, Carla en Loes vertellen over hun belevenissen in Sevilla

We namen afscheid van een mooie plaats

Voor vertrek Carla’s beugels en de rest van de uitrusting nakijken

En dan gaat Carla’s eerste rit van start

Team van de week

Voor het eerst hebben in het team van de week vrouwen de overhand. Lijkt me heel gezellig. MaJet, Loes en Carla komen Piet en Noud gezelschap houden. Carla en MaJet rijden op toerbeurt een dag met Noud mee. Leuk en afwisselend. We zijn in ieder geval 2 weken samen en dat is mooi. Vanaf dag 1 gaat alles lekker soepel, dat komt omdat we allemaal ervaring hebben door de tocht naar Istanbul ook al van de partij te zijn geweest.

Team van de week vlnr Carla, MaJet, Piet en Loes

We ontmoeten een nieuwe vriend op de route van Cumbres Mayores naar Fuenteheridos

De paden die we lopen gaan vaak over de erven van boerderijen; hek open, doorlopen en hek dicht. Je ziet er nooit iemand en de honden aan kettingen blaffen de longen uit hun lijf. Vandaag ook weer een paar keer, maar deze keer zit er eentje bij die niet aan de ketting ligt en ook niet blaft. Hij heeft besloten met ons mee ta gaan. Met zijn grote bruine ogen kijkt hij steeds naar mij omhoog en loopt dan naar Carla. We noemen hem Joop. En hij slentert de hele tijd met ons mee. Dan komen we op een ander erf, ik schat 12 km verderop. Joop gaat mee het erf op en loopt dicht naast ons. Op dit erf zitten echter wel 6 honden, allemaal zonder ketting. Joop ziet ze aankomen en “kaj, kaj, kaj” weg is ie en wij zijn onze vriend kwijt. Het ga je goed Joop.

Vandaag lopen we een uitzonderlijk mooi en avontuurlijk pad en doorkruisen een dorp, Valdelarco, dat tegen een berg geplakt is met een prachtig kerkje. We drinken er een colaatje en kijken wat rond. De straten zijn allemaal aangelegd met kleine steentjes en kiezels uit de bergen. Het kerkje heeft een pittoresk blauw torentje. We maakten een mooie tocht met hoogteverschillen van 450 naar 850. We zijn aangekomen in de Sierra Aracena   die overgaat in de Sierra Moruso waar we ook nog in terecht komen. Veel mijnbouw, natuursteen en dus veel afgravingen. Het wordt nog spannend de komende dagen. Vandaag zaten we 5 uur op ons paard en hielden 1 uur pauze, de afstand 22,6 km. Een laag gemiddelde, maar met die afwisselende hoogteverschillen is dat te begrijpen.

Joop loopt gezellig met ons mee

Zo uit het niets een kerkje

Vergezichten zoveel als je wilt en afwisselend

Dorpskerk

Mooie bestrating

Even uitrusten en stilstaan

Tegen de heuvel geplakt

Dan weer de weg vervolgen

Geen Cola voor Karel maar wel een lekker beekje

En weer een spannend pad

Geweldige route maar we moesten opgeven

Vroeg in de ochtend nemen we afscheid van de camping. Er is nog geen personeel aanwezig dus staat er helaas op de foto geen Spanjaard, maar wel een leuk groepje mensen. We hadden een mooie route uitgezet in een bergachtig gebied, in de Sierra Moruso.  Op de Garmin routeplanner hadden we gezien dat het terrein flink geaccidenteerd is met grote hoogteverschillen tussen de 400 en 1200 meter. Onderweg bleken de stijgingspercentages op te lopen tot 18%. Gaandeweg werd ons pad smaller en werd de bodem steeds ruwer met groeiende steenpunten en brokken en los liggend gruis !!! De paden werden smaller en de omgeving dichter begroeid. We realiseerden ons dat het pad echt bedoeld was voor wandelaars en kletteraars. Ook wij liepen naast en voor de paarden. Jan en Karel vonden het ook spannend en ze gingen er voorzichtig en heel langzaam overheen. Soms bleven ze stilstaan waarmee ze misschien wel wilden aangeven “Motten we hier wel verder gaan ??” We schoten nauwelijks op. Na uren rondwandelen, over paden die meest van oost naar west en omgekeerd in plaats van naar noord naar zuid, hadden we in vogelvlucht 3,87 km afgelegd. In werkelijkheid hadden we er op de Tripcomputer van onze Garmin/GPS 16,8 km opzitten.  Dan komen we op een stuk aan waar de rotsen punten en glad zijn en je als wandelaar waarschijnlijk een touw gebruikt om eruit te komen. We kijken elkaar aan en besluiten dat we Jan&Karel dit niet moeten aandoen. Te gevaarlijk met teveel risico’s op blessures bij de paarden. We eten een boterham, J&K wat droog gras en besluiten om te keren, terug naar de weg die naar het zuiden gaat. Tot dat moment zijn we al meer dan 6 uur onderweg. We bellen Piet met de vraag of ie ons met de paardenwagen wil komen ophalen, het is dan 1600u. Als we weer in de bewoonde wereld zijn lopen we een dorp binnen Santa Ana la Real. We hebben er dan 21,8 km opzitten, in vogelvlucht 7,9 km. We zijn met de paarden ruim 7 uur aan de wandel geweest en hebben bijna 2 uur stilgestaan inclusief pauzes. Jan en Karel zijn op het oog heel blij dat ze achterin de paardenwagen staan bij een flinke baal hooi. Tegen zessen komen we bij de caravan aan. Het was een prachtige, avontuurlijke en spannende dag.  We zijn er ons degelijk van bewust dat we in het gebied van de Spaanse steengroeves terecht zijn gekomen. Veel rotsen, onbegroeid land met hier en daar een boom en grote hoogteverschillen. We zullen in deze Sierra nog twee dagtochten gaan maken. We nemen er een biertje op en morgen nemen we een rustdag. De plek waar we dat doen maakt dat ook goed mogelijk. We zijn bij Mario en Martha beland.

Bij het afscheid van en op de camping

Vandaag in MaJet aan de beurt om in deze prachtige omgeving te rijden. Ze vindt het heel fijn, althans tot zover

De paden worden smaller, de begroeiing weelderiger

De paden worden in toenemende mate stijler en de brokken steen op het pad groter

Karel kan er maar net onderdoor

Dan even pauzeren; drinken en grazen

Ook in gesprek met Karel om hem nadrukkelijk te motiveren

De paden worden steeds moeilijker en zwaarder. Jan zet zijn voeten met overleg neer

Berg af doe je lopend en gaat van je paard. Zie de ondergrond

Dan pauze voor ons……..

en voor Jan en Karel, ff een zak leegmaken

Zadels eraf en uitpuffen

Weer op pad voor het volgende stuk, we weten nog niet wat er op ons afkomt

Zou het zo blijven

Of zo

Nee het werd steeds erger

Gladder, meer puntige rotsen en eigenlijk voor Jan en Karel onbegaanbaar

Nee dit is geen doen, we keren om en laten ons ophalen

Wijs besluit, zo werd het verderop

Om uiteindelijk in de steengroeves uit te komen. Blij dat Jan en Karel hier niet doorheen hoeven. De Small Grand Canyon, wel heel mooi

Mijnwerkersspoorweg maakt onze dag helemaal goed

Bij Mario en Martha kwamen we op een aparte plek terecht. Aristocraten die jaren in Mozambique en Centraal Africa hadden geleefd en op hun oude dag terugkeerden naar Spanje. Een huis dat volstond met herinneringen en enorm vol met foto’s hing uit die tijd. Leuke en grappige mensen met mooie verhalen. Na een heerlijke rustdag waar de materialen , caravan en paardenwagen maar weer eens werden schoongemaakt en Piet en ik een lekker tochtje met Jan en Karel maakten van een uurtje, gingen we vroeg op stap. Loes, Carla en MaJet hadden een hele mooie locatie gevonden aan de rand van een dorp Valverder Del Camino. Onze gastvrouw gaf maar steeds weer aan dat we via het oude mijnwerkersspoor moesten lopen. Ik had op de Garmin een fietsroute gevonden en die helemaal uitgetekend. Martha bracht ons die ochtend naar “haar”route. Even buiten Zalamea namen we afscheid. Al snel ontdekte ik dat haar route, de mijne was die ik had uitgezet, gelukkig dus maar. Carla en ik maakte een aanvang en waren al snel verbaasd. Het pad waarop we liepen was jaren lang een spoor geweest dat nu niet meer in gebruik is en waar de bielzen en rails van zijn weggehaald. Een heerlijk pad met op vele plaatsen stukken die werden uitgehouwen uit de rotsen. Heel leuk om doorheen te lopen. We liepen 15 km over de “spoorweg”.  Aansluitend gingen we zuidwaarts en na 34 km en 7 uur kwamen we op onze nieuwe locatie aan.  De burgemeester was al op bezoek geweest en een buurman bracht rauwe ham en bier. Loes kreeg er een nieuwe vriend bij Manuel.

Rustige plek om te logeren

Bij het afscheid van Martha en Mario

Op de rustdag toch klein ritje maken om het ritme erin te houden

Van spoorbaan naar wandel en fietspad

Geweldig om doorheen te lopen

Soms ook zo en het landschap wordt steeds vlakker, we komen bij de kust in de buurt

Jan wordt steeds meer zelfvoorzienend

De nichtjes van Jan en Karel stonden hun flink aan te moedigen met hun gebalk

We komen op onze nieuwe lokatie aan prachtplek mooi werk van Piet, Loes, Carla en MaJet

Jan en Karel hadden het er ook naar de zin

Onze Loes met haar vriend Emanuel

Met Jan en Karel op de kermis

We rijden van Valverde Del Camino naar Niebla. MaJet en ik rijden vroeg in de ochtend aan. We hebben er zin in. Op het oog lijkt het een saaie tocht te worden; langs de weg en in een vlak landschap. Wat een meevaller. We hebben een heerlijke tocht gereden, die niet al te lang was, maar mooi om te rijden. Steeds opnieuw waren er mooie paadjes te vinden die van de weg aflagen, wat wil je nog meer. Het land wordt steeds vlakker en de begroeiing verandert. Je voelt ook dat het langzaam maar heel zeker hier warmer wordt. We maken een tocht van 24,6 kilometer en doen er bijna 4 uur over met nog eens drie kwartier pauze. Vroeg in de middag komen we op onze nieuwe plek aan. Ik ben verbaasd, MaJet wist ervan. Een groot veld met allemaal tenten voor vermaak en consumptie. Er is hier een groot feest dat vanavond gaat beginnen. Wij staan er aan de rand bij en mogen meedoen. Voor Jan&Karel is een flink stuk plat gemaaid en van hooi voorzien. We gaan wat beleven denk ik zo. Het lijkt wel kermis

Langs de weg

Heel leuk als je dan door de kwartiermakers wordt ingehaald. Everybody on the road

Zelf pad zoeken bij de weg vandaan

En soms dwars door een bos

Aankomst op een hele aparte en bijzondere plek

Met iedereen, jaja hoe klein ze ook zijn

Met de paarden door de nieuwe omgeving lopen en overal kennis laten maken

Is dit nou niet prachtig

En zo lekker dicht bij

Jan en Karel wilden ook nog naar de kerk

MaJet hooide nog teenentander bij elkaar voor de nacht

Plaatje hé

Patty maakt mooi spul

Frank, een stalgenoot bij SE Stables in Heumen, waar Jan en Karel op pension staan, heeft een leuke actieve levenspartner; Patty. Zij is flink bezig geweest om de actie Loop voor Leven op te fleuren. Zo borduurde zij een pracht van een spijkershirt en maakte voor alle ruiters, amazones en kwartiermakers die betrokken waren bij  “Op weg naar Sevilla” een sleutelhanger met herinnerings tekst aan deze tocht. De hangers kamen hier afgelopen week pas binnen, dus lieve mensen je hebt nog iets te goed. Zie alvast de foto’s. Patty hartstikke bedankt en tot snel.

Mooi werk Patty

Sleutelhangers voor alle Op weg naar Sevilla avonturiers, met dank aan Patty

En wat gingen we nog beleven

Na aankomst in Niebla waren wij natuurlijk heel nieuwsgierig wat er zou gaan staan te gebeuren. E aten een flinke hap en dronken een glaasje wijn. Langzaam maar zeker kwamen er mensen in klederdracht op z’n Spaans het terrein op. Vanaf 2230u liep het verder vol. Na 2300u werd het druk en kwamen er steeds meer mensen op paarden voorbij getrokken, ze paradeerden alsof hun leven er vanaf hing. Rond de klok van middernacht Stond het terrein helemaal vol en waren de mensen verzameld rondom het kerkje. De ruiters/amazones stonden klaar en in afwachting van het klokkenspel van de kerk.  Om 00.00 u gingen de ruiters aan de wandel, stopten vlak voor de ingang van de kerk, namen hun hoed af en groeten Maria die uiteraard binnen stond op een draagbaar. Dit spel ging een klein uurtje door. Aansluitend startte er een groot feest dat tot in de ochtend voortduurde. Geweldig om dit mee te mogen maken. Overigens waren we de enige buitenlanders/staanders.

De eerste familie meldde zich bij de waterbron

Al snel kwamen er meer

De nacht viel in

Voor het kerkje stond het vol

Op naar de ingang om Maria te groeten

Maria wachtte geduldig af en nam de groeten in ontvangst zonder iets terug te zeggen

Nog even wachten en dan naar voren

Paard of ezel met kar waren er ook heel wat

Ook de niet traditioneel geklede lui waren er natuurlijk bij

De traditie doet het goed

Ook deze, mooi om naar te kijken

Of deze groep

De dames worden in het zadel geholpen

Eten, drinken en lekker kletsen

Jong doet mee

Oud blijft zeker niet achter

En onze Piet weet altijd alles goed te combineren

Onze Karel en Jan trekken zich er weinig tot niets van aan

Die voorste viel er met zijn zatte harsens nog vanaf later

En ineens was daar de slotrit naar EL ROCIO

We hadden weinig keus. De wegen naar El Rocio waren inmiddels helemaal volgelopen met de trektocht van de zigeuners naar hun eindbestemming. We zouden er met de caravan en paardenwagen niet meer door gekomen zijn, aldus de waarschuwingen die we links en rechts kregen. We besloten Jan&Karel een lift te geven en 30 km verderop uit te laden om het de laatste 20 km samen af te leggen en ons alvast in El Rocio te posteren. Dat ging allemaal goed. Carla en ik liepen de laatste kilometers van deze fantastische tocht. Even na de middag kwamen we aan. We liepen meteen door naar het dorp en dat was me een ervaring, genieten, rondkijken en met de mond van verbazing open en stof happen. El Rocio is één grote zandbak met geen enkele verharde weg, alleen duinzand. De broederschappen hebben hier allemaal hun eigen optrekjes met kappeletjes en kerkjes, binnenplaatsen en veranda’s. Je kijkt je ogen uit. Iedere dag maken we samen met Jan en Karel een rondrit door de omgeving en het stadje. Foto’s maak je de hele dag door je weet echt niet wat je ziet. Met de dag wordt het drukker. Volgende week maak ik mijn laatste etappe beschrijving die uitsluitend over El Rocio zal gaan. Voor jullie veel kijkplezier. Het was een prachtige aankomst.

Mijn laatste volle dagtocht

Samen met Carla

En de laatste kilometers samen met MaJet, weer een hele belevenis vol plezier

Jaaaaaa, we zijn er en hebben het gehaald

En nog maar een vanaf de andere kant

Koffiedrinken en de paarden laten uitrusten

Lekker bekske

Nog even samen met Carla en Loes op de prent

De dag erna met Piet het dorpje doorkruisen, mooie ervaring

Dan naar de camping, afzadelen, afspuiten en naar de paddock

Weer een andere omgeving, maar nu voor 12 dagen

De komende dagen maken we iedere dag een koorte rit om Jan&Karel af te trainen en ze weer lekker thuis kunnen komen. MaJet en ik rijden op de 11^de terug naar huis om op vrijdag 13 juni weer in Malden te kunnen zijn en de paardjes rustig in hun eigen stal kunnen slapen. Doei !!!

Loop voor leven met haar teams

We zijn inmiddels bijna drie maanden onderweg. De Loop voor Leven teams hebben samen rond de 10 mile opgehaald. Een mooie prestatie waar veel energie in is gaan zitten. Alle mensen die zich betrokken voelen en nog een gift willen doen, graag, graag. Wij hebben ons einddoel El Rocio te paard gehaald, nu nog een stevig gift van jullie er tegen  aan en we hebben samen een geweldige klus geklaard. Storten kan op Radboud Oncologiefonds o.v.v. Loop voor Leven/Noud IBAN NL 34 RABO033.00.00.039 BIC RABONL2U .

Een van de 11 LvL teams met vlnr. Loes, Piet, MaJet en Carla

Volgende week de laatste etappe met veel foto’s van de feesten en processie in El Rocio.

en om even na te genieten, wat filmpjes op YouTube: Kanaal https://www.youtube.com/channel/UCdJIok03cmQKOQTklXCAmng

Michiel in midden laat Tom links en Piet alleen achter en vertrekt naar Rotterdam

…en Ton kwam

Week op de vlakte

We hebben de noordelijke Siërra’s gehad en rijden een enorme vlakte op. Deze wordt omgeven door een drietal gebergtes t.w. Sierra de Gredos, Sierra Morena en de Sierra de Aracena. Het is een vruchtbaar stuk land waar de Spanjaarden land-tuin en fruitbouw op realiseren. Het betekent ook dat er meer dan voldoende land en veldwegen zijn en wij er lekker op los kunnen lopen. Dat hebben we dan ook gedaan. Piet was deze week ruiter en complimenten voor hem, 175 km rijden in vijf dagen tijd als tamelijk beginnend ruiter moet als een hele prestatie worden gezien. Het lest sinds januari 2013. Ik heb hem niet één keer horen klagen over spieren of achterwerk, laat staan over Karel waar hij toch alles bij elkaar ruim 30 uur bij op de rug heeft gezeten en er naast heeft gewandeld bij berg af, in de stad of langs grote drukke verkeerswegen. Pietje jonge hartstikke goed en dan nog die kop, je begint al aardig op een desperado te lijken.

Piet goed bezig

Piet’s eerste dag, het werden meteen bijna 30 km

Met zorg voor Jan&Karel

Maar ook een desperado

Veel fruitteelt er groeit van alles en nog wat

Rijstvelden

Met linksen rechts akkerland met graan enz

mooi vergezicht

Team van de week

Daar kunnen we deze week kort over zijn. Mooi dat Tom en Piet bleven, twee geweldige mensen met gevoel voor humor en van aanpakken weten. Ton kwam erbij en paste prima in het plaatje. By the way, bij aankomst gaf Ton aan niet veel met paarden te hebben en er zelfs een beetje bang van te zijn. We spraken af daar deze verandering in aan te brengen. Nou komt het, de eerste dag stond hij al met Karel in de hand en op woensdag zat ie er boven op. Goed hé en de angst is voor een groot deel verdwenen en Ton is zo trotst als een pauw.

Ton samen naast Karel die een goede vriend werd

Hij ging er zelfs op zitten en rijden, mooi

Team van de week vlnr Ton, Tom, Piet

Van Rena naar Las Cruces de Don Bonito

Vroeg in de ochtend gingen we op pad, Piet en ik. De plek waar we de rustdag hadden gehouden en dus twee overnachtingen kenden, was voor Jan&Karel prima. De Roflex Paddock werd een paar keer verplaatst en water was dicht in de buurt. Wij hadden een prachtig toilet in de bosjes en douchen zou gekund hebben bij een forse regenbui. We stonden achter een groot restaurant waar zondag de hele dag de muziek vreselijk hard had gestaan vanwege een bruiloft. Kinderen, netjes op z’n zondags gekleed, kwamen regelmatig naar Jan&Karel kijken. Bij het vertrek was er niemand te bekennen dus we konden ook geen afscheid nemen. Vandaag met Piet op pad. Hartstikke leuk en gezellig en er viel veel te zien. Een mooie tocht van 28,9 km waar we 5 rijuren voor nodig hadden.

Fijne plek voor J&K

Waar de feestmeisjes naar J&K kwamen kijken…

…en wij buiten een gezellig plekje moesten zoeken om toiletpapier achter te laten !!!

Onderweg weer bijzondere plaatjes

En ieder voor zich op pad en toch samen

Van Las Cruces de Don Bonito naar Guerena, alweer een hengst ???

Bij het afscheid ontdooide de man die onze gastheer was geweest  op zijn Picadero. Een hele aparte onderneming met een twintig tal hengsten die zoals we hadden gezien, nagenoeg allemaal met een afgeknipte staart door het leven moesten en in de buitenbak zwaar en strak in training werden genomen. De baas zelf liep er met de borst vooruit rond en deelde links en rechts wat bevelen uit aan ogenschijnlijk personeel. Wij hebben er rondgekeken en een paar plaatjes gemaakt van deze toch wel bijzondere situatie. Voor Jan&Karel was nauwelijks aandacht, alle kerels die er rond liepen wierpen bij het eerste contact een blik naar achter onder de buik en maakten dan het gebaar tussen wijs en middelvinger van snip om vervolgens weer naar de eigen knollen terug te keren !!!!! Gezegd moet wel worden dat onze paardjes het er goed hebben gehad. Terwijl Piet en ik met J&K bezig zijn, zijn Ton en Tom alweer druk in de weer om het vertrek mogelijk te maken. Voor de avond hebben zij alweer een uitstekende plek weten te vinden. We hebben ook weer genoten van de uitzichten enz. Hartstikke fijn dat ze erbij zijn. Piet en ik gingen op pad en we reden een mooie route van 35,6 km in 6,5 uur. En alweer kwamen we een “hengst” tegen.

De chef met zijn gasten

De kantine van de Picadero

Tom als perfecte kwartiermaker weet van aanpakken en opruimen.

Jan&Karel opnieuw naar het hengstenbal

Het lijkt wel of ze dol zijn op hengstenballen………maar weer was het bal en de paardjes dansten erop los. We reden een fijne route over veldwegen. Het was de tweede dag van deze etappe en alles verliep rustig. Hier en daar staan paarden in een wei of aan een lang touw die vastzit aan een stevige grondpaal/pin. Sinds het hengsten avontuur van een paar weken geleden ben ik wel heel alert als er paarden staan ergens en kijk ik steeds tussen de achterpootjes of er iets hangt en hoe groot het is. Zoals gezegd we lopen lekker te kuieren en als we na een heuveltje boven zijn zien we drie paarden in hoog gras een stuk van de weg staan, aan een lang touw, dus zonder omheining. Ik tuur en gluur, maar door het hoge gras zie ik niet al te veel. De paarden blijven rustig net als die van ons. We lopen er langs en een grijs paard laat nog even horen dat ie ook geluid kan maken. We lopen er rustig voorbij. Niets aan de hand. Oké. Na een minuut of 10 als ik met Piet zit te keuvelen, hoor ik achter me een bekend geluid…..doekedoek, doekedoek, doekedoek. Ik kijk om en schrik me een aap…daar komt dat grijze paard aan gegaloppeerd. Ik roep naar Piet, “let  en pas op laat hem niet met z’n kont naar je toe draaien en hou je zweepje klaar, als ie te dicht bij komt en agressief is mep er dan op los”….. de hengst arriveert en loopt naar Jan die besnuffeld wordt. Jan maakt een hinnik en Grijs gaat naar Karel, zelfde ritueel, alleen Karel vergeet te hinniken en laat het op zich af komen, de goeierd. Ik probeer ondertussen te ontdekken wat er tussen de achterpootjes bungelt. Ik heb de idee dat het ooit een hengst is geweest maar nu als de verloste rondloopt. We blijven alle 5 rustig. Ik kijk ondertussen rond en zie een man en vrouw binnen een omheining aan het werk. Langzaam maar zeker lopen we erheen en vragen de man ons te komen helpen. De poort ging open. Het echtpaar was als de dood voor paarden. Gelukkig was er aangrenzend nog een weitje met omheining. Dat werd open gemaakt. Piet reed naar binnen met Grijsje achter zich aan. Piet en Karel vlug naar buiten en onze vriend sloot de uitgebroken ruin in. Einde avontuur. Ik vond het doodeng en heel spannend. Ook nu weer te weinig foto’s gemaakt, je hebt wel iets anders aan je hoofd, maar dan toch.

Piet, Karel samen met Grijsje

Onderzoek, geen waarneembare agressie

Onze redder, mevrouw met angst voor paarden en rechts in een aparte wei met omheining Grijsje

Guerena- Almendralejo: Olé, eindigen in de Arena is heel apart

Zoals ik al schreef hadden Ton en Tom een schoon plekske gevonden waar we hebben genoten. Inmiddels was het weer gaan omslaan en dinsdag kregen we al een eerste buitje en daalde de temperatuur. Woensdagochtend gingen we op pad. Maar eerst aten Jan&Karel nog een stokbroodje om goed gevuld op pad te gaan. Een lange dag en pittige route, maar de aankomst zou alles goed maken. De wind was heftig de hele dag door ergens rond een windkracht van 7 á 8 en we hadden hem op kop, dus kwam ie uit het westen. Een vreselijke bui overviel ons en schuilen onder een struik was onze enige redding.  We reden in bijna 9 uur 49,6 km en dat is veel !! Maar zoals ik al zei de aankomst was een droom. Op de coördinaten liepen we Almendralejo binnen om uiteindelijk in de plaatselijke arena aan te komen. Ton en Tom hadden over de muur de paarden met hun ijzers aan horen komen dus stonden zij bij de ingang klaar om ons te ontvangen. De poort waar het personeel, de stieren, de paarden en de toreadors, de picadors en ander personeel normaal naar binnen komen werd voor Piet en mij open gemaakt. Wij waren verbaasd. Op het binnenplaatsje stonden de camper, caravan en paardenwagen opgesteld met een doorkijkje naar de Arena. We liepen met Jan&Karel door en zo de arena binnen. Daar hebben we een vreugde rondje in draf gereden en ons helemaal een breuk gelachen. Hoe hadden Ton en Tom dit weten te versieren. Prachtig. Ik bleef maar lachen en de paarden hadden er ook lol in. Het was dan ook heel bijzonder en mooi was ook dat Tom zijn tent op de middenstip van de vechtgrond had neergezet, een wonderlijk gezicht. De paardjes konden voor de nacht op stal en de dag erna hebben ze op onze rustdag een hele tijd in de arena rondgelopen. Tijdens de rustdag toen Ton en Tom op zoek gingen naar de volgende locatie maakten Piet en ik alle spullen lekker schoon en stonden Jan en Karel in de arena. Op een zeker moment is Karel op Tom’s tent gaan liggen die dus vervolgens bezweek. Tom stond er later een beetje beteuterd bij te kijken.

Wat een schoon plekske

Heerlijk om te staan in alle rust

Eerst even een stokbroodje voor vertrek. Der zit toch zeker niks op hé

Mmmmmm lekker, waar is de kaas

Zonder woorden

Het weer sloeg om en het regende de hele nacht

We schuilden

Jan en Karel stonden lekker even uit te rusten en af te koelen

De Arena van Almendralejo

De personeelsingang

Wel eerst ff drafje door de arena en Tom staat te genieten

Wat een belevenis

Goed ingepakt kwamen we aan, de regen had ons goed te grazen gehad.

Ook Ton reed zijn ererondje

Ik kreeg er de slappe lach van en kwam niet meer bij

En ook Jan ging rollend van het lachen over de grond

Lekker door de bak huppelen en ontspannen, je moet wel je plek kennen Karel

De stallen voor Jan&Karel

Zo stonden ze erbij

Op de binnenplaats

De catacomben van de oude arena

De plekken waar alles en iedereen de arena in stormt als het z’n beurt is.

Op de rustdag kruipt Tom rond 8 uur uit zijn bed nadat hij flink heeft uitgeslapen.

Karel’s nieuwe bed

Tom’s paleis na de revolutie

Een stuwmeer breekt ons op maar toch aangekomen in Atalaya

Vroeg in de ochtend nemen we afscheid van onze Arena. Wat een fijne plek om ook eens te mogen staan. Er zijn geen mensen als we weggaan dus gaan we maar samen op de foto. We hadden een mooi pad uitgezet voor vandaag. Alleen veldwegen in een prachtige omgeving en langs een stuwmeer. Komen we bij dat meer aan, loopt ons pad zo het water in en gaat tientallen meters onder water verder. Hebben die verrekte Spanjaarden het meer 8 tot 10 keer vergroot. We kijken op onze Garmin en zien dat we geen enkele keuze hebben. We besluiten langs het water via de noordkant verder te lopen. Aan de overkant zien we ons pad uit het water komen, dus omlopen maar en dat hebben we geweten !!! Alles bij elkaar 15 km omlopen om uiteindelijk weer op onze weg te komen. Door het verhogen van de waterstand is kilometers verderop ons pad over kilometers verdwenen in een nieuwe rivier. Met veel geklauter, geklim en gedoe komen we weer op het pad. Tegen 20.00 uur moeten we van onze geplande route nog ruim 14 km afleggen, langs de weg  en hebben we er al 50 opzitten. We besluiten Ton te bellen die ons komt oppikken. Het was een avontuurlijke dag met vele mooie momenten. Tom en Ton hadden een fijne locatie weten te vinden. Alles wat we willen was er: een weitje voor de paarden, stallen voor de nacht, voldoende hooi en water en voor ons toiletten en een lekkere warme douche. Een Rural Finca. De koeien liepen rondom ons heen en scheten de boel lekker onder. Jammer dat die krengen de hele nacht zowat kunnen blijven loeien en zeker als het er 150 zijn. Vroeg in de ochtend verlieten Piet en ik het terrein op weg naar de volgende plaats Cumbres Mayores.

Lekker stappen

vlnr Karel, Piet, Noud, Jan bij het vertrek uit de arena

Ons pad verdwijnt in het stuwmeer

Het stuwmeer is onlangs flink uitgebreid

Een joekel van een meer is het geworden

En daar is ie weer, 15 km omlopen

De eerste wolkjes

Lekker stappen

Naderende vrienden

Hapjes onderweg

Apart zo’n brug uit de Romeinse tijd

Twee kastelen naast elkaar

De koeien waren onze directe buren

Rural Finca

Met voor ons alle voorzieningen

Bij het afscheid met Ramon

Pietjes laatste dag als ruiter, van Atalaya-Cumbres Mayores

Piet is begin 2013 voor het eerst op een paard geklommen en heeft leren rijden. Deze week was hij dé ruiter en gezegd moet worden dat hij het geweldig deed. In 5 rijdagen legden we in 32,5 uur ruim 185 km af. Piet deed het geweldig en het leek wel of hij al veel vaker dit soort tripjes had gemaakt.

Vandaag hadden we een kortere route uitgekozen om een beetje op tijd binnen te zijn en nog wat zaken af te handelen voordat er een nieuw en laatste team komt. We reden een prachtige landelijke tocht en deden geen kilometer op asfalt. Heerlijk, we genoten van de omgeving en van de paarden die het ook weer goed deden. Bij thuiskomst wachtte ons een verassende plek. Buiten het dorpje  Cumbres Mayores stonden we geparkeerd op een camperplaats, er is plek en water en dat is het dan. Jan&Karel hebben een klein plekje in de paddock van Roflex maar dan houdt het op. Moeilijk soms hier in Spanje om een mooie en fijne plek te vinden, de kwartiermakers werken zich er een ongeluk voor.

Tom heet ons welkom

Ons plekkie

En nu nog een paar mooie YouTube filmpjes:

Spaanse blauwe lucht inclusief zon en 32oC.

Wat geweldig toch om in plaats van een paar uurtjes te paard door het bos uren achter elkaar langs een drukke weg. Tijdens deze etappe was de route zeer afwisselend. Af en toe een pad door een donker bos dan weer een boomgaard door. Langs de graanvelden en dan opeens een steile klim over een bergtop heen.

dan opeens een steile klim over een bergtop heen.

Onze rustdag hebben we besteed aan een mooie rit met de auto naar Sevilla airport en terug. Nog nooit zoveel gezien in zo’n korte tijd! De kwartiermakers waren onmisbaar tijdens deze geweldige tocht. Elke avond weer een prachtige locatie: van wildkamperen tot volledig zelfvoorzienende kampeerboerderij. Elke dag werd afgesloten met een gezellige avond met het hele team. Met heerlijk eten en goede grappen en af en toe een diepgaand gesprek.

Lekker samen eten

Gezellig samenzijn

Een lege caravan

Jantje geniet van zijn rustdag

Kareltje, met zijn anti vliegen pak aan scharrelt lekker rond

En dan de nieuwe ploeg met vlnr Michiel, Tom en Hans

We komen in de buurt

Eerste dag met Michiel op pad

Vroeg in de ochtend namen we afscheid van onze campingvrienden/beheerders. We kregen een paar cadeautjes aangereikt en de rekening. De nieuwe overnachtingslocatie lag een dikke 40km verderop aan rivier de Taag. Michiel en ik reden 46 km in de recordtijd van 6 uur en 3 kwartier. We kwamen bij de rivier aan en waren verbaasd over de locatie. El Puenta Del Arzobispo is het middelpunt van de Spaanse ceramische industrie. Alles is er betegeld met ceramiek en het barst er uiteraard van de winkeltjes. Het dorpje Direct aan het water aan de rand van het dorp met op loopafstand een waterbron waar we de paarden hebben gedrenkt, gepoetst en van een vliegenjas en cap voorzien. Lopend door het dorp stonden de voorbijgangers stil en liepen de kinderen met ons mee. Terug bij de caravan keken we elkaar aan en concludeerden dat we een pittige maar prachtige rijdag achter de rug hadden. Jan en Karel stonden er prima bij. Hans en Tom kwamen terug van het boodschappen doen en een nieuwe plek zoeken voor de dinsdagavond. Met de coördinaten op zak was het eenvoudig de nieuwe plek op de GPS/Garmin tee vinden en kon ik aan de slag met het schrijven van de route voor dinsdag. Aansluitend koken en dan gezellig met elkaar aan tafel. Nog ff de foto’s en filmpjes van de dag bekijken en dan naar bed.

De ochtend van het afscheid van Chelo Garcia Moreno

De filmster van Constant, hij had het er de hele dag over…wat een kop !!

Michiel zat er prima op

We reden een mooie tocht over landweggetjes en…

….veel langs de weg, overigens met weinig verkeer

Ondanks de factor 50 smeersels was Jan zijn neus verband

Hoofdstad van de ceramiek

Alles zit onder de gekleurde tegeltjes

Hele families genieten en leven ervan

Lekker samen eten en dan…

naar bed

Wat een heerlijke plek

Team van de week

Alweer zo’n leuk team met een toevalligheid. Carla zou deze week als amazone meegaan, maar helaas is haar vader overleden. Haar zoon Michiel had besloten om in haar plaats mee te gaan en ik vond dat een goede gedachte. Hans, vriend sinds de jaren zeventig ging als kwartiermaker mee en dit keer vervulde hij deze taak samen met zijn zwager Tom. Een leuke club mensen bij elkaar.

Team van de week vlnr Tom, Michiel en Hans

Van El Puenta naar Guadalupe, maar het wordt El Robledillo

We hadden te verstaan gekregen dat dit een mooi grotendeels onverhard pad zou zijn. Een behoorlijke afstand, weer over de 40 km. Vroeg in de ochtend maakten we de paarden en onszelf klaar en gingen op weg. Een prachtige omgeving om in te mogen lopen. Het eerste stuk helemaal langs de Taag en dan de velden in. Na een kilometer of 15 moeten we een stukje verharde weg lopen. Ik hoor dat een van Karels ijzer een nieuw geluid maakt. We stappen af en gaan kijken. Links achter is het hoefijzer aan de voorkant doormidden gescheurd. Ik had gehoopt dat hij het nog een paar dagen zou volhouden, zodat we bij de grote stad makkelijk aan een smid konden komen. Verder lopen zagen we niet zitten, dus hebben we Hans gebeld om ons te komen ophalen en aldus geschiedde. Terwijl wij aan het wachten waren, keek Jan zwaar geïnteresseerd naar een voorbij trekkende kudde schapen. Langs de weg vonden we nog een baaltje hooi, lekker als er weinig te vreten is, dus meenemen. Op de overnachtingslocatie aangekomen waren Michiel en ik weer verbaasd. Een biologische boer met een flink stuk land, flink wat geiten en een 6tal appartementen wachtte ons op. Een plek waar je zomaar een weekje zou willen verblijven. Het gezin met de meisjes Pepa en Catalina en vader en moeder Pepe en Gema waren zeer gastvrij en erg behulpzaam. Pepe had al een smid geregeld die de dag erna zou komen om beide paarden te beslaan met de gesponsorde ijzers van Gerrie Jacobs, mijn smid thuis. De avond kregen we een heerlijke barbecue aangeboden. Met veel plezier hebben we aan het vuurtje gezeten. De dag erna, nadat  Pepe zijn schapen had geschoren deed hij mijn was, een vuilniszak vol, geweldig. Na een uurtje ging ik eens rondkijken en Pepe en Gema waren bezig de geitenmelk te verwerken naar yoghurt en kaas. Mooi om te zien. Goed dat mensen op deze manier kunnen en willen leven. In alle vroegte fietsen de kinderen naar de poort van het complex en wachten daar op de schoolbus. Vroeg in de middag worden ze teruggebracht en fietsen ze naar hun huis. Ik heb genoten en de omgeving is prachtig om in te vertoeven. Wil je een weekje rust, voor 40 Euro per nacht heb je een prachtige 2 persoonskamer met douche en toilet. ’s Avondeten kan er ook voor weinig geld en wat je eet is zeer verantwoord geteeld en opgegroeid. Heb je zin om erheen te gaan kijk dan voor de info op www.laslucias.com

Op een wilde plek afscheid nemen met de gastheren is er niet bij, maar de traditie van de foto blijft in stand

Langs de Taag

Langs de velden

en dan een gescheurd ijzer, einde rit

Jan bestudeerd de schapen

Karel eet zijn zak ondertussen leeg

Het nieuwe onderkomen van Jan en Karel

Kijk eens hoe mooi we erbij staan

Pepe geeft college in verantwoord gekweekt vlees en laat ons genieten

Mooi stel, Gema Pepe en Pepa

De meisjes Catalina en Pepa vermaakten zich met Karel

De smid Jorge deed zijn werk

Afscheid vroeg in de morgen van Gema en Pepe. Onze Michiel staat er ook lekker bij

Hans vertrekt weer, samenstelling team van de week wijzigt

Op woensdag rond de klok van 3 wordt Hans naar het vliegveld van Sevilla gebracht door Michiel en Tom. Tis 400km heen en 400 km terug. Heel jammer maar Hans moet voor zijn werk op donderdag in Nederland zijn en heeft besloten om toch 4 dagen mee te maken. Piet is zijn vervangen, hij wordt vanaf het vliegveld mee terug genomen zodat we donderdagochtend weer compleet zijn. Mooi dat Piet eerder kan komen. Hij zou de laatste 3 weken meegaan en heeft dat nu met een stel dagen uitgebreid. Hartstikke goed en ik ben er blij mee. Dag Hans, hartstikke bedankt en heel fijn dat je er was. Piet welkom en samen een paar mooie weken bouwen.

Dag Hans bedankt en sterkte

Het team van de week na Hansjes vertrek. Vlnr Tom, Michiel en Piet

Van El Robledillo naar Guadalupe, wat een rit

Vroeg in de ochtend zijn Michiel en ik al met de paarden in de weer. Ook moeten we Piet nog het nodige aan informatie geven dus kunnen we wat later vertrekken. Er is bijna 30 km gepland op de Garmin. In 9 uur leggen we echter 51 km af. We verlopen ons en kiezen soms voor paden met een gokje. Dat wil zeggen dat je soms 1,5 uur rijden terug moet. Paden die ophouden bij een afgrond, een bezienswaardigheid of zomaar houden ons de hele dag bezig. Maar we zien het niet als straf. De omgeving is zo vreselijk mooi dat hitte, vermoeidheid of opgezette benen niet erg zijn. De paarden gaan goed. Op staan we in de beugels voorover naar beneden gaan we van de zadels af en wandelen samen met Jan en Karel verder. Hier en daar laten we ze ff grazen en in de bergen is een overvloed aan water. We zijn gedurende 9 uur actief en nemen alles bij elkaar 1,5 uur pauze. Om 18.20 uur zie ik de caravan beneden in het dal staan. Over de weg is het 4 kilometer, maar binnendoor misschien wel korter. We besluiten weer voor de zoveelste keer die daag een short cut te maken. Daar krijgen we spijt van. De plaatselijke bevolking zal het allemaal wel weten, maar koersen op gevoel en logisch denken. Maar de logica ontbreekt en na een dik uur ronddwalen op de helling komen we eindelijk op het pad dat we al veel eerder hadden veracht. Rond de klok van 19.45 wandelen we onze rustplaats binnen. Eerst de paarden dan wij……. Pfffffff

Een indrukwekkend beeld

Berg op

Berg af

Blijven lachen

Guadalupe, prachtige stad met vele toegangswegen, je moet ze wel kennen

Alweer een pittige stukje Op weg naar Sevilla

Bij het afscheid is er niemand van de stal in de buurt. We hebben een lange dag voor de boeg dus besluiten we er dan maar simpel met z’n tweetjes op de foto te gaan. En dan aan de wandel, we rijden van Guadalupe naar Berzoczna. Een route van 32 km, het worden er uiteindelijk 44. Eigenwijze lui zijn we toch. We hadden ervoor gekozen een heel stuk van een wandelpad te nemen. Dat is ons dus flink opgebroken. Na een dik uur moesten we over een pad maximaal 50cm breed met rechts rotsen en links een afgrond. Het pad bezaaid met dikke keien en boomstronken. We hebben een klein stukje geprobeerd, maar al snel besloten niet door te zetten, dus terug. Jammer van de tijd maar ook hier weer wat een uitzichten en wat een prachtige omgeving. Kijk naar You Tube de filmpjes…….

Niemand thuis, dag dan maar met z’n tweetjes

Héé Dirks wat een pad, ik staak

Ook nog ff dalen

Uitzicht !!

In het bos even bijkomen

De laatste dag van de 8^ste etappe

Dit is een aparte dag, met Michiel rijd ik voor het laatst, Tom en Piet blijven en Ton wordt als kwartiermaker ingevlogen. We maken vandaag een kortere rit dan op de andere dagen en komen aan het einde van deze week op ongeveer 185 km uit. Een mooie prestatie en Michiel heeft het geweldig gedaan. In de loop van de ochtend nemen we afscheid van onze gastfamilie waar we een leuke en gezellige avond mee hadden gehad en die zeer behulpzaam waren geweest bij het vinden van een nieuwe plek om te overnachten. Eugenia en Miguel waren de eigenaren van een Finca. Ze stelden de voorzieningen en de standplaats ter beschikking. Jan en Karel hadden een eigen weitje en vermaakten zich prima. Andere gasten waren Miguel en zijn Duitse vriendin Verena. Woonachtig in Frankfurt. Zij waren zeer behulpzaam en geïnteresseerd in ons verhaal. Leuke avond gehad. We rijden van Berzoczna naar Logrosan. Dit was me toch een prachtige tocht. Vanaf de bergkam, waar we overheen reden keken we het dal in richting…….jawel Sevilla. Een groot open gebied waar we komende week doorheen trekken. De vergezichten waren zo verschrikkelijk mooi dat we besloten alleen stapvoets verder te gaan. We reden 3 uur op deze manier en keken onze ogen uit. In de afdaling zeiden we Sierra de Guadalupe tot ziens. Aan het einde van de daling stond er een enorme bak water langs het pad. Michiel sprong van zijn paard, kleedde zich uit en sprong erin…..”brrrrrrrrrrrrrrr steenkoud, dat water”!!  Bijna 30 km in 5 uur en een kwartier.

Jan&Karels nieuwe slaaponderkomen

En dat van ons

Met een prachtig uitzicht

In de ochtend afscheid van een groep leuke mensen

Gezellig samenzijn

En Jan en Karel denken er het hunne van

Wat een vlakte

Ook Jantje kijkt naar zijn toekomstige wandelpad

Nog even een heuveltje op

En dan dit

Michiel ff showen voor de foto en daarna

met een frisse duik

…….in bad

Onze nieuwe lokatie voor de rust en wisseldag. Michiel gaat, Ton komt en Piet en Tom blijven

tot slot nog enkele YouTube filmpjes:

Roemeens trio, uit het kwartet…2012

Spaans rio uit het kwartet…2014

We waren super goed op elkaar ingespeeld geraakt en daardoor optimaal voorbereid tijdens een heel speciaal en memorabel  weekje in Roemenië in 2012! Dus wat zou ons nog kunnen opbreken in Spanje?

Daarbij ervan uitgaand dat Noud die bedelbrief in het Spaans vertaald zou hebben. Dat was inderdaad het geval. Hij bereidt immers alles tot in details voor, die Europatrotter. Niettemin viel het niet altijd mee het behulpzame hart van die Spanjolen te treffen, ook niet met de Loop voor Leven -noot. Hoe groter de haciënda, hoe langer de hekken met daarbinnen soms vele paarden, des te groter de kans dat ‘el jefe’ niet aanwezig was, (want) in Madrid woonachtig en de ons te woord staande beheerder ons helaas zou neeverkopen.

Dat leidde dan tot twee maal kamperen in het wild. Eigenlijk ook heerlijk. Schijten achter een struik (‘wel beter dan in je box’, op z’n Geerts-Gemerts gezegd), geen douche, wassen in een koude beek met schuimend water dat zelfs de paarden niet wensten te drinken. Wanneer maak je zoiets mee? Uniek. Dan leer je Spanje wel even kennen. Ook leer je onderscheiden hoe mooi de ongerepte natuur daar is bij nacht, pikzwart met vele sterren met het oorverdovende gesnor van de vele nachtzwaluwen! Of waren dat reuzekrekels? Vergeet ook de vele distels niet onder je blote voeten als je door al dat bier ’s avonds daarna weer je slaapzak uit moest…

Kamperen in het wild

We leerden de andere hoogtepunten van ons nijver kwartiermaken en van de liederlijke gezelligheid met lekker eten en drinken hierdoor extra waarderen. Hoe innig leuk is het niet de hospidalidad te ervaren van die andere Spanjaarden die ons hun terrein, hun wc, hun persoonlijke badkamer en persoonlijke hartelijkheid gunden! En dat alles bij mooi Spaans weer, dat wil zeggen blauwe lucht, geen wind, een heerlijk temperatuurtje en prachtige landschappen. En, niet op de laatste plaats, wat hébben we een vogels gezien! En gehoord! Je werd gek van het aanhoudend slagwerk van die nachtegalen. ’s Morgens werd je wakker van het zoetgevooisde onderlinge gemummel van de wielewalen. Waar maak je zoiets mee? Bij welke gelegenheid?

Noud moet maar weer iets verzinnen, als hij klaar is met El Rocio. Zo’n tochtje langs de Nederlandse kusten, zijn idee, dat wordt dan wat dat betreft wel afzien. Uitkijken naar meeuwen en zeehonden dan maar…

vooruitzicht 2016…?

kan ook leuk zijn…

Daar zat ik weer zielig en helemaal alleen. De mannen hadden de caravan al helemaal opgeruimd, dus ben ik met de paardenwagen aan de slag gegaan en inkopen doen. Ik heb me niet verveeld en rond de klok van vijf uur kwam het nieuwe team al weer binnen. Constant, Ruud en Hans, oud studiegenoten en vrienden sindsdien. Het belooft ook weer een mooie week te worden en zoals ik dat inmiddels gewend ben en ook weer heel anders.

De laatste avond Thijs maakt een fotootje

Thijs schoot de hele avond plaatjes

Afscheid van Conrado, fantastische man en geweldig voor Jan en Karel

Jan en Karels hotel bij Conrado

Team van de week

Tja ik zei het al, het team van de week Ruud, Hans en Constant hebben er een waar feest van gemaakt. Iedere ochtend samen ontbijten en de paarden klaarmaken en dan op pad. Hans en ik met de paarden naar de nieuwe locatie en Ruud en Constant zoeken naar een nieuwe plek voor de volgende avond/nacht. Onderweg maken beide groepjes van alles mee, zie hieronder. Wat heel belangrijk is is de aankomst en dan worden we weer herenigd en de verhalen uitgewisseld.

Team van de week met besneeuwde toppen op de achtergrond vlnr Ruud, Hans en Constant

Constant en Ruud kwamen op de fiets

Of je het gelooft of niet maar de kwartiermakers kwamen helemaal op de fiets naar Spanje. Ik vind het geweldig en zij trouwens ook

op de fiets

Eerste dag, van een leuke naar een schitterende plek rijden

Hans de nieuwe ruiter is een echte bofkont en ik daarmee ook. We hadden een route uitgezet die zeker in het rijtje van de 5 mooiste rijdagen gezet mag worden. De hoogteverschillen die we moesten overbruggen, rond de 480m, van 683 naar 1162 m waren indrukwekkend. Maar eerst in de ochtend namen we afscheid van Conrado. De paarden hadden twee dagen gescheiden van ons gestaan aan de andere kant van de stad. Dat was voor het eerst sinds ik met mijn maatjes op stap ben. Meestal staan ze dicht bij de caravan, maar zeker binnen loopafstand. Deze keer was dat schier onmogelijk. Maar bij Conrado waren ze in goede handen. Een paardenman in hart en nieren. Ik ben iedere dag drie keer op stal wezen kijken en steeds was hij druk in de weer. Hans en ik gingen op pad. Ik schreef het al het was een tocht om niet te vergeten. Hoog laag, stappen, draven en ernaast wandelen berg af. Onderweg, wanneer we door een pittoresk dorpje rijden komt onze paardenwagen met caravan en volgauto ook binnenrijden. De ruïne van een kasteel hadden Hans en ik daarvoor uitgebreid met Jan en Karel bezocht. Veel afwisseling dus vandaag.  We hadden een leuke ontmoeting met onze kwartiermakers, Constant en Ruud, waar we op het pleintje samen een bakkie deden. Vergezichten om van te dromen en dan na 8,5 uur en 48 km rijden komen we in de stad aan waar team 6 een prachtige locatie had gevonden met zeer hartelijke mensen Lidia en Carlos. We overbrugden vandaag een hoogte van 462m naar 1.165. Jammer dat we hier maar één nacht zouden blijven. Aan een van mijn zadeltassen was de naad losgesprongen. Ruud nam de naalden ter hand en repareerde het ding. Hartstikke mooi. Zie de foto’s en geniet met ons mee.

Onderweg de paardjes ff laten drinken

Ooievaars bij de vleet, er komt nog meer

Zo maar onderweg prachtige ruïne

Jantje vond het ook interessant

We gingen er met Jan&Karel naar binnen

Ruiters en kwartiermaklers ontmoeten elkaar, dat komt niet vaak voor.

We vervolgen ons pad in een heerlijke omgeving

Gehuchten met mooie doorkijkjes

Samen met Lidia, Carlos en Alexandra op de foto

Wat een prachtlokatie

Jan en Karel ook hier weer hun eigen hotelkamer met alle voorzieningen

Ruud naaide er op los en Constant bouwt het nachtverblijf op

Ondertussen laat Hans de paardjes achter het huis uit een stroompje drinken

Mooie tocht van Torrescaballeros naar Valverde

We rijden weer een prachtige tocht met flinke hoogteverschillen. Dus berg af steeds van je paard en mee naar beneden wandelen. Het valt ons op dat zowel Karel als Jan heel bedachtzaam, voetje voor voetje naar beneden gaan. Mooi gezicht en blij dat het geen rauwdouwers zijn. In 6,5 uur leggen we 34,8 km af over bijna uitsluitend zandpaden en weidepaden. We genieten volop van de omgeving. Het gebied waarin we lopen is met name grasland en daarmee de veestal van Spanje. Dat betekent ook dat er grote delen zijn afgezet. De paden gaan er dwars doorheen en dat wil weer zeggen dat je regelmatig van je paard moet om de hekken de openen en te sluiten. Op deze dag wordt Hans daar zeer bedreven in. We besluiten dan ook om hem opper hekkenopener te maken voor deze week, een klus waar hij zich prima van kwijt. Het weer is trouwens omgeslagen. In de ochtend is het behaaglijk maar langzaam maar zeker loopt de temperatuur op naar boven de 25 graden. Goed insmeren en de zaak bedekt houden is dan wel slim. Terug naar de toer. Tegen het einde van de dag komen we aan de stadsgrenzen van Segovia. De dag door dus in de bergen en weilanden op lekkere paden en dan ineens in de stad. We hebben met de Garmin zo gepland dat we aan de oost zijde binnen komen, de noordzijde nemen en dan in west zullen aankomen. Adembenemend die stad. Zeer mooie en oude in stijl gerestaureerde gebouwen die wij vanaf een mooi hoogte kunnen bekijken en ervan genieten. De stad is omgeven door een prachtige stadsmuur. We doen er bijna twee uur over om om de stad heen te komen mar dat zeer zeker de moeite waard. Aansluitend lopen we door naar Valverde waar de kwartiermakers in overleg met de burgemeester een weiland hebben gevonden waar we “wild” mogen staan. Ruud en Constant hebben er hun stinkende best voor moeten doen, maar een plek hebben we. Na een biertje en hapje eten gaan we voldaan rond de klok van 23.00 uur naar bed.

Opperhekkenopener Hans aan het werk

De veestal van Spanje

Hans heeft het flink warm en beschermt zijn nekkie

Berg af, samen wandelen

Beneden aangekomen wachten, ff poepen en weer verder

Heerlijke paden om over te lopen

De paardjes onderweg goed laten drinken en overal is water te vinden

We bereiken Avila via de oostkant en gaan boven over de stad heen

Dat maakt indruk

Stadsmuurtje hé

Na de stad weer het land op. De schaapjes staan er goed bij

We nemen een rustdag

Dinsdag staan we iets later op dan normaal. We mochten één nacht op deze locatie staan. De kwartiermakers moeten op pad voor de boodschappen en een nieuwe plek voor de dag erna. Hans en ik plegen onderhoud aan het materiaal en verplaatsen de paddock van Jan&Karel zodat ze weer lekker fris gras hebben. We komen de dag door met wat geluier, kijken op de kaart richting El Rocio en drinken een biertje. Ruud en Constant zijn rond de klok van vieren weer thuis. Ze hebben weer een wilde plek gevonden ergens in de bergen ten zuidwesten van Segovia. Na een half uurtje rijden komen we op een prachtige plek aan. We rijden de bus met de paarden en de caravan een prachtig groen weiland in. Na 100 m staat alles stil en zakken de achterwielen van de paardenwagen weg in de blubber. We laden de paarden uit, koppelen de caravan af, leggen plankjes en een deurmat onder de wielen en proberen het nog een keer. Echter zonder resultaat, het wordt alleen maar erger. Nou dan maar naar het dorp en een tractor versieren. Gelukkig komt er een Spanjaard in een Range Rover langs die behulpzaam wil zijn. Hij heeft een prima kabel !!! geeft hij aan. Maar na de eerste ruk ligt het ding in drie stukken. We hebben er een zwaar nylon touw aan vastgemaakt en hup eruit was ie. We zaten alle vier onder de modder en het materiaal zag er niet meer uit. Maar goed al snel stond alles recht en konden we gaan koken. Maar weer een biertje en dan hupsakééééé naar bed .

Zo vast als een huis. Constant maakt ondertussen een paar aantekeningen voor de volgende keer !!

De baas trekt hem eruit

De sporen die we achter lieten

Kabeltje van niks naar de kloten

Binnen een half uur staat alles op z’n plek

Potje op het vuur

Groente gesneden

Ruud controleert de bus van binnen, alles in orde

Prachtige ontmoeting met vele vragen tot slot

Hans en ik lopen over een mooi stuk van Spanje op een flinke groene strook langs de kant van een niet drukke weg. Na een uurtje rijden zeg ik tegen Hans: “Hé ik had verwacht dat we wel zigeuners zouden tegen komen maar ik heb er nog geen gezien”. De woorden waren nog niet uit mijn mond of we zien op een flinke afstand een groep mensen met paardachtigen. We komen dichterbij en onze verbazing groeit. We ontmoeten een familie, man, vrouw, drie kinderen, een hond, twee geiten, een Appaloosa, een pony en drie ezels. We komen in gesprek met het groepje. Het zijn Fransen die al 7 jaar rondtrekken door Europa. David en Anne hebben samen drie kinderen van 9, 8 en 5. Het zijn erg leuke mensen waar we een tijdje mee stonden te praten. Zij waren ook erg geïnteresseerd in de ritjes die ik zoal maak. Dus leuk. Foto’s mocht ik zoveel als ik wilde maken dus zie maar. Aan de avondtafel kwamen natuurlijk onze vragen en opmerkingen en je kunt wel raden welke kant dat dat opging. We zouden ze nog tegenkomen en vooral David erg dankbaar zijn.

Vader David

Moeder Anne met haar kroost en de geiten

De kinderen, meisje voorop jongetjes er achteraan op hun ezeltjes

Paard bepakt en bezakt

Pony ook al vol

En deze

Net als de ezels

Aanvallen Van Navas de Sant Antonio naar Avila. Hengst op oorlogspad !!!

Deze dag begon vredig en in alle rust. Het einde maakten we mee met knikkende knieën. De eerste uren waren weer gevuld met mooie vergezichten en spannende paden. We kwamen in het echte veeteelt gebied terecht. Je moet je voorstellen dat er een kaarsrechte weg van bijna 20 km met aan beide zijden een brede strook gras. Dan prikkeldraad voor het vee. De weiden waarin of koeien of geiten, schapen grazen en soms ook wel een stel paarden staan, hebben een lengte van ongeveer  1 kilometer, dan de volgende wei. Het gebied wordt doorsneden door een groot stuwmeer waar een brug overheen ligt van zeker 750 meter.  We lopen rustig langs al die weiden en dan bereiken we na 14 kilometer een weiland waarin 4 paarden lopen. Paarden die in de wei staan lopen meestal een stuk mee met paarden die er niet in lopen. Ook hier. Ze hinnikten erop los. Twee van de vier bleven meelopen de anderen gingen als grasmaaier verder. Een van de twee bleef maar hinniken en raakt steeds meer opgewonden. Het hek was hoog genoeg dus wij stonden nergens bij stil. Als er prikkeldraad komt dan zal ie wel stoppen was onze redenering. Aan het einde van de wei, ging het beest enorm tekeer. Achter ons hoorden we gekraak en gedoe. Ik kijk om en zie dat het paard in de volgende wei is aangekomen. Hoe ??? Een stuk verder kwam er weer een omheining, ook die werd gesloopt. Ik begon me wat zorgen te maken maar we waren al vlak bij het stuwmeer. Vlak daarvoor stond een hoog hek met prikkeldraad, ik nog denken dat dat onze redding zou zijn. Wij bleven rustig doorstappen. Na 50 meter op de brug hoorden we een plons en daarna plons, plons, plons en nog eens plons. Vanaf de kant tot zo’n 150 onder de brug lagen enorme basaltblokken en dan de vangrail van de weg. Ik keek om en zag het beest over de vangrail springen en richting ons spurten. Het was een …….boze of agressieve of geile hengst van ik schat een jaar of 4 á 5. Hans ik zagen het gevaarte op ons afkomen. De brug was een meter of 15 breed en afgezet met vangrail. Hans had van een tak een klein zweepje gemaakt, ik had de westernteugels van Jan, die lekker lang zijn. De hengst naderde wij zaten klaar het ding op te vangen. Geen paniek maar je hoofd erbij houden. De hengst wilde maar één ding en dat was achter op onze paarden springen en zeker ook laten zien wie de baas is. Hij was enorm vurig en draaide om ons heen en af en toe deelde hij trappen en beten uit. Wij draaiden met hem mee en sloegen met het takje en de teugels van ons af. Ondertussen liep de brug vol met een file. Ik wilde zo snel mogelijk van de brug af. Al zwaaiend en schreeuwend lukt het na een kwartiertje weer normale ruimte om ons heen te hebben. De hengst werd steeds feller. En wie zagen we daar………….onze ontmoeting met de Franse familie. Ik zag de bui al hangen, zij met drie kinderen en paarden, ezels en de andere dieren. Wat een bedreiging. David schreeuw ik toe: “ Open the gate” aan weerszijde van de brug waren dus ook weiden met poorten. Maar helaas deze waren gesloten………. Een klein eindje verder was nog een hekkie met veel prikkeldraad eromheen. David maakte het snel open. Hans en ik hielden de hengst bezig. Toen het hek open was ging ik met Jan de wei in samen met Davids hond die flink tekeer ging tegen de hengst. De hengst bleef maar aanvallen trappen en happen. Met mijn lange teugel hield ik hem aardig op afstand en met snelle bewegingen kon ik steeds zijn trappen uit de weg gaan. Jan bleef redelijk rustig en ging tot vier keer toe op zijn achterste benen staan, steigeren dus. Ik bleef er goed opzitten. Jan trapte naar voren. Uiteindelijk snelde ik naar de uitgang en David hield de hengst met gezwaaid met touw en hard geschreeuw samen met de hond de hengst tegen. Eenmaal buiten was ik wel opgelucht. Even was Hengstje opgeborgen. Wij gingen samen met de Fransen verder langs de weg. De hengst liep aan de andere kant van het hek mee en bleef maar geluiden produceren. Aan het einde van de wei zagen we dat het prikkeldraad hier hoger was, dus waren we blij. Later ben ik terug gegaan naar dat hek en constateerde dat het zeker 1,65 m hoog was. De hengst nam een aanloopje en sprong ook over dit hek heen. Wij waren allemaal verbaasd. Verder lopen had geen zin. We bleven als groep stilstaan. David ging de wei in en een Spanjaard paradeerde langs het hek om de hengst niet de kans te geven hier over het hek te springen. De eigenaar werd gebeld en de politie. Het duurde en duurde. Na een half uur, toen er nog geen hulp was komen opdagen, adviseerde Hans om onze redders in de nood Ruud en Constant te bellen en te vragen met de paardenwagen hierheen te komen. Aldus geschiedde. Zij kwamen na een half uur te hulp. David bleef staan en Anne met de drie kinderen en andere dieren gingen verder de weg af. De hengst was niet in hen geïnteresseerd. Jan en Karel hebben we snel in de paardenwagen gezet…….hèhè !! Wij bleven bij David staan. Hij wilde zijn familie flink wat voorsprong geven en gaf aan dat hij wilde wachten totdat de hengst te pakken was genomen om opgesloten te worden. Als wij weg zijn, gaf hij aan, en breekt uit dan kan hij tot heel ver ons spoor volgen en dat risico wilde hij niet nemen. Maar de hengst was erg ongeduldig en waagde opnieuw een sprong uit stand en met succes. Maar dit hek was iets hoger dan het vorige en bleef in de sprong met zijn achterlijf in de prikkeldraad hangen. David zette zijn paard aan maakte in vol galop over de straat dat hij wegkwam. De hengst hing en het leek erop dat hij steeds vaster kwam te zitten. Maar plots was hij los en zette de achtervolging in een hoog tempo. Wij konden het helemaal volgen en zagen dat de snelheid van onze aanvaller steeds langzamer werd. David is, zo bleek later in vol galop, achtervolgt door die eikel langs zijn familie geraasd. Toen wij later Anne en de kinderen passeerden maakten we nog een praatje. Verderop was David in stap voorbij gekomen met de hengst al sukkelend achter hem aan…….waarschijnlijk veel bloed verloren en aardig verzwakt. Tis me een verhaal. We hebben het er zowat de hele avond over gehad. Je begrijpt dat er geen tijd en aandacht was voor het maken van foto’s. Ik heb er slechts één…

De hengst die bleef aanvallen

Heer de Deheso de Fresnedd heet ons welkom

De dag van het hengstengedoe kwamen aan bij een prachtige Hacienda waar we echt welkom waren. Na een spannende dag en ook mooie tocht, waarop we 29,8 km hadden afgelegd, was een rustige omgeving wel heel erg welkom. We reden van Valverde naar Avila. De oude baas, liet ons al zijn bezit zijn, we hebben ervan genoten en vertellen dat ie kon, alleen we begrepen er weinig van alles in het Spaans.

Onze nieuwe locatie

De paardjes konden lekker vrij rondlopen

Onze gastheer

Met zijn uitrusting

Zijn huisdier

Karel had het naar zijn zin

En Jan ook

De Kwartjes: Constant en Ruud

Het vak van Kwartiermaker is heel erg leuk, maar soms ook wel pittig. Tis niet altijd even gemakkelijk een nieuwe locatie te vinden. De kwartjes van deze week Constant en Ruud, hebben vreselijk hun best gedaan iets voor elkaar te krijgen, maar we hebben drie nachten achter elkaar in de vrije natuur gestaan. Om eerlijk te zijn is dat ook vreselijk leuk. Zonder stroom kom je ook gewoon ver zat. Twee keer kwamen we op een camping terecht en dat is wel lekker, zeker als er een douche is met warm water en een normaal toilet zonder al die grassprieten en steekplantjes aan je kont. De kwartiermakers hebben een aardig flinke opdracht en steeds opnieuw een dag vol bezigheden. Als ze slim zijn en dat zijn ze altijd dan voldoen ze snel aan de opdrachten en hebben de rest van de dag ruimte om leuke dingen te doen !!! Overigens Constant miste op een haar na in de huurauto een vlieg op de voorruit wat tot gevolg had dat er een pracht van een spinnenweb ontstond, hij is en blijft gek op dieren.

Constants spinnenweb

Mombeltran als start, Candeleda als finish

Eerst even afscheid nemen van de camping mensen van Bonita zwaaide ons uit. We reden in ruim 7 uur onze dagtocht van 35,8 km. Er zaten flinke hoogteverschillen met vette stijgingspercentages in deze dag. Het eerste stuk was prachtig, maar de laatste 15 km konden we alleen maar langs de weg, dus van de 7^de etappe was dit toch echt wel de minste dag. De hengst van de vorige rit speelde mij nog wel parten. Nadat we een dorp waren gepasseerd, hoorde ik ergens achter een haag een heel bekend geluid dat zeker zo klonk als dat van onze grote “vriend”. Na de haag stonden we oog in oog met het dier. Ik kreeg er aardig de kriebels van, zeker toen hij maar bleef hinniken en langs de draad lopen. Gelukkig bleef meneer binnen. Maar ik heb zeker nog een half uur achterom gekeken of we toch niet bezoek zouden krijgen.

Onderweg kwamen we alle tekenen van het subtropisch klimaat tegen en dat wil zeggen dat de temperatuur aardig is opgelopen inmiddels. Overdag tussen de 30 en 35 graden !!!

Veel en groot

We nemen afrscheid van Bonita

Palmboompies

Vijgenboom

Olijfbomen ook van de partij

Veel en groot

Flinke stijgingen en heerlijk pad

Gezellige ontmoeting

Zeker geen rijbewijs die twee

De laatste dag van de 7^de etappe. We rijden van Candeleda naar Las Ventas de San Julian

Rond de klok van 10en vertrekken we van A la Vera de Gredos, onder de Sierra Gredos. Een fijne plek die Ruud en Constant hadden weten te vinden. Rudolfo was een aardige man en van afrekenen wilde hij niets weten.  Weer een mooie tocht, kort maar krachtig. In bijna 3 uur rijden we in één ruk door en leggen 16,8 km af. We overbrugden aardig wat hoogteverschillen en genoten vreselijk van het prachtige landschappen met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. We rijden het stuwmerengebied binnen, veel water en weer heerlijk om langs te rijden. Voldaan komen Hans en ik aan op Camping Rosarito, een plek waar je alleen maar van kunt dromen. De wind uit het zuiden, een magnifieke boom om onder te staan en lekker veel groen gras voor Jan&Karel.

Afscheid van Rudolpho de anti centenwipper

Nog besneeuwde bergtoppen

We rijden het stuwmerengeied binnen

Mooi om langs te rijden

Op naar de 8^ste etappe

Zondagmiddag rijden Hans, Constant en Ruud naar Madrid, leveren hun huurautootje met webvoorruit in en vliegen naar Nederland. Tegen de avond arriveren Hans, Tom en Michiel voor de volgende etappe. Afgelopen week was weer heel leuk. Michiel is de zoon van Carla die deze week zou meerijden, maar helaas is haar vader een paar dagen na zijn 100^ste verjaardag overleden. We dragen deze etappe dan ook op aan Pa van Wely.

Tot slot, omdat het toch een avontuurlijke week was, extra veel filmpjes op YouTube:

Toen ik werd meegevraagd door Sarah twijfelde ik geen moment om mee te gaan, er was nog iemand nodig om de vrachtwagen en caravan te besturen. Oke, ik ga mee!!

Er was nog iemand nodig om de vrachtwagen en caravan te besturen

Na een goede routebeschrijving kwamen we aan bij de manage. Het was meteen heel gezellig, er werd lekker gekookt en we hadden een lekker drankje erbij! De volgende dag begon mijn taak, het besturen van de caravan en de vrachtwagen. Nadat we op de plek waren ging ik met Geert boodschappen doen, de dagen erop heb ik plaatsjes gezocht wat ik helemaal leuk vond! Het was echt een belevenis om mee te gaan met Noud!

Schitterende plaatsjes gevonden om te kamperen

De paarden vanuit de caravan brood geven, naast de paarden in de tent slapen en ze horen eten. Ik vond het genieten, de natuur, de paarden en de gezelligheid onderling en natuurlijk het “wild” kamperen!
Kortom het was een topweek!! Bedankt allemaal!

Saskia Roelofsen

De paarden vanuit de caravan brood geven

2012, Roemenië

2014, Spanje

Als dierenarts van Jan en Karel was ik natuurlijk erg benieuwd in wat voor een staat ik ze aan zou treffen. Zo halverwege de tocht was het perfecte moment om ze eens uitgebreid te onderzoeken. Zoals verwacht waren beiden paarden de nodige kilo’s afgevallen maar minder dan ik verwacht had. Er was tot nu toe iedere dag voldoende vers gras wat ervoor gezorgd heeft dat ze redelijk op gewicht zijn gebleven. We hebben even het voederregime doorgesproken en hier daar wat bijgesteld. Verder heb ik de paarden ontwormd en voedingssupplementen voor ze meegenomen.

Check up….Kareltje staat er prima bij!

Op een hier daar een klein wondje na zijn ze met vlag en wimpel door de keuring gekomen om aan de tweede helft te beginnen. Jan en Karel wat een toppers zijn jullie toch!!!!!

Wat een complimenten van Sarah, we beginnen er bijna van te blozen

Succes nog met laatste loodjes!

Sarah Dekker

Henriette, fijne en mooie week mee gehad. Geweldige amazone

Jan, goed georganiseerd en alles in het gareel, bedankt

Leo je was bezig en hoe. Knutselaar en regelman heel fijn

Mars, hang de dweil ff over de dissel. Tikkie verstrooid en heel leuke en gezellig

Zit je toch alleen te koekeloeren, maar de tijd gaat snel en gelukkig maar ….

Dan is dit toch veel mooier

Afscheid

Zaterdagochtend om negen uur gaat de poort open, iedereen is al een half klaar voor vertrek. Rond 0930u mogen en kunnen ze weg. Zwaar afscheid en al snel, WAT NU !!. Caravan en paardenwagen poetsen en schoonmaken. Bedje opmaken en lakens verschonen. Paardjes verzorgen en ff op het toilet afspoelen en onderhouden. Later op de ochtend ga ik op zoek naar een nieuwe locatie. In het dorpje Santa Maria/Mahamud vraag ik bij het tankstation naar de mogelijkheden. Al snel zit ik met mijn Spaanse brief, waarin beschreven wat de bedoeling is, in een landrover en wordt het gebied rondgereden en stopt de man er overal  waar iemand staat. De man legt uit wat de bedoeling is. Uiteindelijk kom ik in een Renault terecht met een man die met me rondrijdt en laat zien waar ik overal zou kunnen staan met mijn gezelschap. We komen terecht bij een tweetal oude kippenschuren midden tussen de akkers. Lijkt me leuk en besluit die plek te nemen. Pablo was zijn naam, een fantastische man. We hebben een geweldige avond en nacht gehad.

Op zondagmiddag vele verrassingen

Alles heb ik weer op orde, ik zie wel wat ons nieuwe teampje wil: tentjes, in de caravan, gewoon buiten enz. Rond de klok van 12en komen onze Rik, zijn vriend Thijs en de vader van Thijs, Geert. Aan, ik ben heel blij dat ze er zijn. Mooie ontmoeting en ontvangst en al snel zijn we gezellig aan de babbel. Sarah, de dierenarts van Jan&Karel met een van haar  vriendinnen komt later op de middag. We bespreken alle zaken rondom paarden, caravan en paardenwagen, nemen een biertje en  gaan in de wacht. Ik kijk een beetje rond en dan komen er twee vrouwen de hoek om…… natuurlijk kijk ik en zie , jaja, mijn oudste dochter Kris aan komen stappen. Nog eens goed kijken, heb pas twee biertjes op en geen slaap. Is het echt ???? Kris met Anne een van haar vriendinnen zijn HIER geland, wat een verassing, ik ben sprakeloos, Anne: “Noud jou heb ik nog nooit zo lang stil meegemaakt !!”.

Uurtje later komen Sarah en Saskia aan. Ook weer helemaal goed. Deze week  hebben we een team van de week met z’n 8ten. Prachtig. Ik kook voor de ploeg en we nemen er één en nog één. De gezelligheid neemt toe, de muziek gaat aan en uiteindelijk kan er niemand in de caravan stil blijven zitten. Rond de klok van 2400u begint André Hazes te zingen en de polonaise wordt ingezet, 1 meter naar voren, omdraaien en terug enz. Tot in de late uurtjes hadden we plezier. De tentjes werden rondom de caravan in de paardenstallen opgezet en we gingen lekker naar bed. Geert/Noud in de caravan, Saskia/Sarah in de stal van Humberto, Kris/Anne in de stal van Black Beauty en Rik/thijs in de kantine achter de bar.

De barboys Rik&Thijs

De stal van Humberto nu bezet door Saskia en Sarah

Kris en Anne liggen in Black Beautyé stal te ronken

Allemaal op Jan&Karel

Toen ze eenmaal allemaal binnen waren wilden ze allemaal ff een rondje op J&K rijden. Aldus geschiedde. Wel geen ervaring, maakt niet uit, Jan en Karel werkten heel goed mee om met het nieuwe team van de week een goede start te maken.

Geert en Rik ff op J&K

Kris samen met Rik vliegen door de bak

Kris en Anna ook maar aan de wandel

Sarah en Saskia zijn er ook, mooi hèè

Thijs in galop, doet ie goed toch !!

De ochtend en het ontbijt met het team van deze week en op naar Madrid

Al vroeg is iedereen wakker geworden of gemaakt en worden de paardjes gevoed, het ontbijt klaargemaakt en toilet gedaan. Rond negenen gaan we met de paarden aan de slag en om 10 uur zitten Sarah en ik erop. De zesde etappe gaat beginnen.

Het team van deze week gaat het helemaal maken….let op: Geert, Saskia, Kris, Sarah, Anne, Thijs, Rik en ik maken de week vol en gaan richting Madrid. Het is de hele week één groot feest.

Team van de week met vlnr. Anne, Sarah, Geert, Saskia, Rik, Geert en Kris

Lekker eten en samen dingen doen

Je zou erbij moeten zijn. Vroeg in de ochtend samen ontbijten en alles voor het vertrek van Jan&Karel klaarmaken. Als je terug komt dan samen eten klaarmaken en samen aan tafel, das nou nog eens vreselijk genieten, ik geniet er deze week ook weer helemaal van, zie hieronder.

Ontbijt samen waaaauuh

Buiten na een zware dag met elkaar aan rondom de tafel

‘s avonds weer samen, geweldig en een lekkere hap door de kinderen gemaakt

De eerste etappe 6 dag

Sarah en ik gaan op weg van Santa Maria/Mahamud naar Torressandino. In 6 uur tijd rijden we door een geweldig landschap in ruim 6 uur,  36 kilometer. Echt waar geen opgave. We pauzeren ruim omdat het aanzicht indrukwekkend is en vooral blijft. Sarah, ik, Jan en Karel we genieten van de vergezichten,, de vogels en de enorme akkers waarop alles net opkomt. Veel klein groen. Ik krijg het niet voor elkaar om het netjes en uitgebreid te beschrijven, het is te veel en te mooi, ik blijf onder de indruk, prachtig. Kijk naar de foto’s bij deze en de filmpjes op You Tube, tis zo de moeite waard en als je er op een paard doorheen mag rijden een hele aparte, bijzondere en mooie ervaring. DOEN een keertje dus !!!

GPS wegen op Garmin aangegeven

Vergezichten

Dus……..

Pauze…

Ook wij willen uitrusten hoor

Begeleiding naar de nieuwe plek ddor Sakia en Rik

Locatie aparte

Met Jan&Karel komen wij aan in Torressandino. Het is meteen feest. Het hele team wachtte ons op en stond klaar om ons te ontvangen. Wij hadden net als de kwartiermakers een mooie dag. Veel plezier, ontspanning en ontmoetingen. De plek waar we terecht waren gekomen was wonderlijk. Tussen de akkers bij een tweetal niet meer in gebruik zijnde kippenschuren. Een toilet bouwde Rikkie en water was er niet, maar wel 220V en ???!!!! maf genoeg WiFi. Nou ja en nou jij weer. De tenten werden opgezet en alles en iedereen was weer klaar voor een feestje. Ik kan zeggen, das gelukt

Dit is het dan: IN THE MIDDLE OF NOWHERE

Ook gastheer Pablo is erbij

Jan&Karel staan er dankzij Roflex in de vrijenatuur ook goed bij

Goede morgen dames

Met mijn zoon Rik op stap

Ik ben zo trots als een paard met 6 staarten. Wat leuk om met Rik op stap te gaan en dan te paard. Hij rijdt prima en heeft voor deze tocht veel geoefend en dat is te zien ook. We hadden een prachtige dag en hebben lekker zitten beppen op onze paarden van Mahamud naar Torresandio. In 3 uur reden we de 25,8 km  met een nieuw dag record van 7,1 km per uur gemiddeld.

Maar de dag door waren we alle twee stevig onder de indruk van de uitzichten en vergezichten. GEWELDIG; filmpjes en foto’s moeten jullie overtuigen. Van alle landen waar we tot nu liepen moet gezegd worden dat de paden waarop we rijden helemaal te gek zijn. De hele dag zandpaden, landwegen en open weiden waar we doorheen kunnen. Asfalt kom je niet tegen.

Ruiter Rik Dirks

Pap hij moet ook drinken hoor

Kijk, kijk

Aankomst een groot feest

Komen we op de locatie aan. Alweer ene Pablo waar we terecht komen, maar wat wil, nu op een privé adres. Pablo is een fantastische vent en gastvrij als maar wat. In de ochtend moet hij vroeg de deur uit. Zijn huis blijft open voor ons zodat we kunnen douchen en het toilet gebruiken. Ook de keuken staat tot onze beschikking. Jan&Karel worden achter huis samen met de caravan, paardenwagen en drie auto’s neergezet en als Rik en ik aankomen begint meteen het feest. Door de drie honden ligt de hele tuin vol met drollen. Alles wordt klaar en opgezet. De drollen worden door Anne en Geert vakkundig opgeruimd en we mogen in huis douchen en naar het toilet. Pablo heeft een half lam meegebracht en we mogen mee eten. Uit het dorp wordt een pan met vers klaargemaakte escargots aangereikt. Alles in overvloed. Sarah en Saskia oefenen ondertussen Salsa want volgende week moeten ze afdansen. Pablo doet in wijn en een stel van het team gaat mee naar zijn wijnkelders en komt terug met proefproducten. Het wordt laat en heel mooi. Allemaal genieten en plezier maken. Ik zit ondertussen aan de tekst van deze site te werken en mis teenentander, maar jullie zijn ook belangrijk voor mij kus en welterusten…..voor jullie dus.

Pablo onze gastheer

Anne mikt nog een paar hondendrollen in de emmer

Kris, Anne en Rik maken het eten klaar

Terwijl Sarah en Saskia oefenen voor hun Salsa examen

Op de binnenplaats, de paddock kan nog niet gebruikt worden, eerst hondendrollen opruimen

En alweer een paardenfan erbij

Pablo bakt lekkere kalfshapjes, we heben genoten

Alweer een nieuwe vriend Guzzi, m’n motertje

Onderweg een verlaten Spaans dorp

Van Pablo naar de eeuwige druivenvelden

Einde ochtend vertrekken Sarah en ik richting Pedrosade de Ducro. Maar eerst afscheid nemen van onze Kris en Anne. Het was ontzettend gaaf dat ze hier een paar dagen op bezoek kwamen. Het viel ons allemaal zwaar dat ze terug naar Nederland moesten, maar verplichtingen kom je na.

Eenmaal op de paarden worden we weer gegrepen door het enorme uitgestrekte landschap. Prachtig en om er doorheen te rijden voor herhaling vatbaar. Vandaag rijden we Spanjes bekendste en grootste druivengebied binnen, nl dat van de Temprannilo druif. Gelegen tussen Burgos, Valladolid en Segovia; Ribera del Duero. De wijn is zeer smaakvol, schijnt het, dus vanavond maar eens uitproberen.

Als we van de hoogvlaktes het ietwat lager wijngebied binnenrijden zijn de vergezichten weg en zien we alleen nog maar velden vol druivenstruiken. By the way met de komst van deze struiken verdwijnen helaas ook alle mooi zandpaden en worden we gedwongen langs en over asfalt onze weg te zoeken. We blijven overigens op een hoogte ergens rond de 900m zitten. Dwz in de ochtend fris en overdag lekkere temperaturen rond de 15 gr. Na 3,5 uur komen we aan en hebben we 21,4 km afgelegd. De kwartiermakers hebben weer een fijn plekkie gevonden, naast het voetbalveld waar een pas nieuw clubhuis is neergezet waar we van de voorzieningen gebruik mogen maken. Het veld dat erbij ligt mag ook wel eens worden vervangen, maar de centen waren op. Ik kreeg een vreselijk gevoel van herkenbaarheid met een hockeyvereniging !!!! De tentjes werden voor de nacht onder de hoofdtribune opgezet.

Ook families en kinderen uit de buurt kwamen ff op visite, dus Jan opzadelen en met de kinderen rondje rijden.

Afscheid van Pablo, we hadden een geweldige avond met hem.

Wat een plek hé

Voorlopig laatste vergezicht

Druivenvelden in overvloed

Net als Bodegas

Zover als je kijken kunt

Maar wel langs de weg

We worden als serieuze verkeersdeelnemer gezien

Het nieuwe clubhuis

De hoofdtribune

Het voetbalveld waarvoor geen geld meer was

Hele familie op bezoek

En de kinderen op de paarden

De tentjes onder de hoofdtribune

Fransjes en Rikkies ooievaar staat in de startblokken

Als je zo rondloopt door de dorpjes zie je van alles en het associëren is mij niet vreemd en houdt me vaak continu bezig tot vervelends toe. Maar vandaag overkwam me toch wel iets heel bijzonders. Lopen we door Navalilla, zit er op de kerktoren een prachtige ooievaar die uitkijkt richting noorden en onder zijn rechterachterpoot een startblok heeft staan. Ik denk meteen, hij is klaar voor de start en gaat er dus met wat margetijd ongeveer 9 weken over doen om Fransje&Rik te bereiken met haar cadeau. “Jonge vliegen maar zodat je er op tijd bent”, dacht ik nog !!

Klaar voor de start richting Maastraat 13 Nijmegen op Camping West

Mooie en lange tocht met mijn zoon

Het is toch wel bijzonder. Onze Rik is ruim een jaar geleden gaan leren paardrijden. Vandaag maakt hij zijn tweede grote buitentocht. Het was mooi om samen met hem zo de dag door te brengen. Lekker kletsen, alleen lopen, route bespreken, lunchen en met de paarden een einde wandelen enz. Ik heb ervan genoten….lekker jong.

Nou we maakten een prachtige tocht berg op en af. Hoogteverschil de dag door ruim 450 meter. Veel akkers, maar ook idolate stukken, vlaktes boven op de bergen van 1.000 ha groot, helemaal bezaaid met grote keien. Even later akkers waar bergen van de keien op elkaar gelegd zijn door de boeren. Heel apart en jij loopt er met je paard doorheen.

We legden vandaag in 7,5 uur 41,6 km af en pauzeerden 1,3 uur. Dus van de caravan naar de caravan een mooie werkdag van bijna 9 uur. We hebben genoten en bij aankomst is het altijd feest. De kwartiermakers zijn blij en wij ook. Borrel, hapje en lekker bijpraten over de dag. We hebben allemaal wel iets moois meegemaakt.

Vandaag was de aankomst weer apart. Wildkamperen, dé specialiteit van Geert, Thijs en Rik. We stonden aan de voet van een heuvel aan een riviertje. Geen voorzieningen, maar dat maakt niet uit. Toiletten kun je in de hele wereld overal vinden als je creatief bent. We zijn de avond ingegaan met een mooi kampvuur en één groot feest. De plaatselijke apotheker, Makkie was zijn naam, met zijn Pitbull was er ook en gaf ons vele tips voor de rest van de route. Overigens dronk de pitbull, lull, ondertussen mijn glas met jenever leeg, de hond !! Maar goed we hadden een leuk feesie

Makkie vertelt, de pitbull ligt onder tafel

Wildkamperen ok voor J&K met die mooie Roflex padoock

Feestje bij het kampvuur

Een de boys als pyromaantje actief

En ‘s ochtends vroeg weer op

We vertrekken en komen na een uurtje tegen ….

Onderweg een toevallige ontmoeting

De laatste dag van de zesde Etappe

Vrijdag rijden we voor het laatst deze week. Met Sarah, de dierenarts van Jan&Karel. Tis altijd heel fijn dat een deskundig iemand naar de paarden kan kijken. Haar oordeel: ”Na 1.000 km staan ze er goed bij, beetje afgevallen, maar goed bijvoeren en vitamines geven helpt zeker”. Hebben we gedaan. Nog ff een wormenkuurtje er tegenaan en lopen maar. De paarden vinden het geweldig om iedere dag een lekker stuk te lopen. Dus vandaag gingen we van start en liepen van Sacramenia naar Cantalejo in 6 en een half uur. De afstand ?? 39,8 km. Morgen hebben ze rustdag. Jan&Karel zijn ondergebracht in een paardenpension bij Conrado. Bij aankomst poetste hij de paarden van onder tot boven en de kleine wondjes werden behandeld met zalf. Lieve en geweldige paardenman. Wij zijn er blij mee.

De dag door hebben we weer van alles gezien. Op een paard in een rustig tempo door de omgeving wandelen is een aanrader. Je wordt er rustig van, de paarden vinden het heel lekker en je komt op plekken waar niemand ooit komt. Het is echt waar genieten, genieten, genieten !!!!!!! een aanrader voor iedereen. We lopen op ongeveer 1.000 m. De wind is fris, de zon warm. Vandaag akkers, bergje op/af, langs rivieren en stuwmeren, over asfalt en zandpaden, door bossen en over open vlaktes. Bijna 40 kilometer genieten en lekker op jezelf zijn. En dan de aankomst aan het einde van de dag. De kwartiermakers, deze keer 4 stuks staan klaar om te begroeten, wij ijn na zo’n lange dag blij hun te zien. Ze hebben alles klaarstaan, van een drankje tot een hapje en zelfs je sloffen staan in de zon (bij wijze van!!). Je komt aan en ontmoet meteen weer nieuwe mensen, nl die van de stal, verblijfplaats. Vandaag is Conrado onze gastheer, we vonden het allemaal een ontzettende lieverd. De paarden was hoofdonderwerp en hij verwende ze als zijn eigen kind.

langs rivieren

Dorpjes,stadjes met nog besneeuwde bergtoppen

Op en af en overal daar er is niemand

Gewoon langs de weg, mensen altijd aardig

Door het bos en alweer anders

Pauzeren is ook lekker, voor allemaal

Onderweg vaak contact met de plaatselijke bevolking

Conrado links helemaal idolaat van Jan&Karel, en een geweldig paardenmens

en daar gaan we weer op YouTube: